Claw Boys Claw. Onderdeel van mijn jeugd. Locomotive Breath, door CBC heb ik Yethro Tull leren kennen. Studententijd in Boxtel, reclameschool Sint Lucas, we gingen naar Fatal Flowers, Claw Boys Claw en Herman Brood. We tekenden met stift onze eigen Claw Boys Claw T-shirts. We hebben ze zelfs nog nagedaan. Live. Geen succes… Wat hebben we die band vaak gezien, mooie herinneringen aan die tijd, en aan die band.
Nu is er Hammer. Peter Te B zingt netter dan vroeger en Bobbie Rossini is er niet meer bij. Maar wat een fijne plaat! Hij gaat meteen in de lentelijst. Plaatje volgt…
Alternative Spotify Christmas Playlist
Zet hem op shuffle!
Huiver en aanschouw de Sons of Anarchy Spotify Playlist!
(Gemaakt door Marco Wensveen)
Zaterdag 8-12-2012 is het weer zo ver, Speedfest 2012!
Het festival voor liefhebbers van rock & roll, garage, punk, metal, psychobilly, hardcore, outlaw country en verwante stijlen in Eindhoven Rockcity.
Autumn spotify playlist after the break // Na de break vind je fijne herfstplaatjes, zet em op shuffle 
FULL ARTICLE »
Door Paulus Tops
Spotify publiceert jaarcijfers en dat is nieuws. Nou ja, nieuws, aan één nogal geopinieerde publicatie van PrivCo wordt een tendentieuze kop toegevoegd en vervolgens wordt dit stukje inclusief titel door iedereen klakkeloos overgenomen. Nou ja, iedereen, GeenStijl geeft er een nog radicalere draai aan. Onder de kop Muziekindustrie Sloopt Spotify wordt betoogd dat alle Spotify centjes aan labels worden uitbetaald en “Die platenlabels blijven natuurlijk met hun dikke reet op dat geld zitten.” Bizar detail: de link in deze zin verwijst naar een artikel waarin het tegenovergestelde wordt beweerd en onderbouwd. Na enig speuren vond ik warempel een journalistieke bijdrage over dit onderwerp, voorzien van reactie van Spotify zelf. Wat blijkt? In weerwil wat Sam Hamadeh van PrivCo denkt over het verdienmodel, zijn de gerapporteerde verliezen voorspeld en ingecalculeerd. Ik vond die Zweden al niet achterlijk en ook hierin zullen ze het gelijk aan hun zijde krijgen.
De enige manier om in dit stadium een zo compleet mogelijke catalogus aan te bieden is door inderdaad vrijwel alle inkomsten door te betalen aan de rechthebbenden. Dat dat in de meeste gevallen platenlabels zijn is helemaal niet vreemd of verdacht; vrijwel alle artiesten geven hun werk uit via een label dat de inkomsten doorbetaalt aan de artiest volgens een verdeling waarvoor die artiest zelluf een overeenkomst heeft afgesloten. In geval van digitale distributie varieert de strijkstok van het label in de praktijk van 10 tot 30%. De makers van muziek houden in de allermeeste gevallen het grotere deel over van de 0,009 dollar/euro per stream. Dat lijkt belachelijk weinig, maar is dat ook zo? Rekenen we dit door naar een landelijk radiostation met 500.000 luisteraars dan komen we op een bedrag van € 4.500. De artiest ontvangt in de praktijk per draaibeurt echter nog niet een duizendste van dat bedrag.
Voor de volhardende lezer (na de break):
FULL ARTICLE »
Kevin Parker is een echte ‘loner’. Daar heb je meteen de uitleg voor die op het eerste gezicht wat rare titel van het tweede album van zijn band Tame Impala: Lonerism. Niet voor niets nam hij zijn geweldige debuut Innerspeaker van twee jaar geleden ook al moederziel alleen op, (bijna) alles zelf inspelend in zijn eigen studio. Die ook nog eens in de relatief geïsoleerde Australische stad Perth staat. Parker leek tot nog toe niet veel moeite te hebben met dat einzelgängerschap, met deze isolatie als speling van het lot in plaats van vrijwillige keuze. Sollitude Is Bliss is niet voor niets de verheerlijkende titel van de doorbraaksingle die op Innerspeaker stond. Of rijzen daar toch twijfels op deze nieuwe plaat, met nummers als Why Won’t They Talk To Me en Keep On Lying? Lees de rest van deze review op Kicking The habit
