Claw Boys Claw. Onderdeel van mijn jeugd. Locomotive Breath, door CBC heb ik Yethro Tull leren kennen. Studententijd in Boxtel, reclameschool Sint Lucas, we gingen naar Fatal Flowers, Claw Boys Claw en Herman Brood. We tekenden met stift onze eigen Claw Boys Claw T-shirts. We hebben ze zelfs nog nagedaan. Live. Geen succes… Wat hebben we die band vaak gezien, mooie herinneringen aan die tijd, en aan die band.

Nu is er Hammer. Peter Te B zingt netter dan vroeger en Bobbie Rossini is er niet meer bij. Maar wat een fijne plaat! Hij gaat meteen in de lentelijst. Plaatje volgt…

Alternative Spotify Christmas Playlist

Zet hem op shuffle!

Huiver en aanschouw de Sons of Anarchy Spotify Playlist!
(Gemaakt door Marco Wensveen)

Zaterdag 8-12-2012 is het weer zo ver, Speedfest 2012!
Het festival voor liefhebbers van rock & roll, garage, punk, metal, psychobilly, hardcore, outlaw country en verwante stijlen in Eindhoven Rockcity.

Autumn spotify playlist after the break // Na de break vind je fijne herfstplaatjes, zet em op shuffle

Door Paulus Tops

Spotify publiceert jaarcijfers en dat is nieuws. Nou ja, nieuws, aan één nogal geopinieerde publicatie van PrivCo wordt een tendentieuze kop toegevoegd en vervolgens wordt dit stukje inclusief titel door iedereen klakkeloos overgenomen. Nou ja, iedereen, GeenStijl geeft er een nog radicalere draai aan. Onder de kop Muziekindustrie Sloopt Spotify wordt betoogd dat alle Spotify centjes aan labels worden uitbetaald en “Die platenlabels blijven natuurlijk met hun dikke reet op dat geld zitten.” Bizar detail: de link in deze zin verwijst naar een artikel waarin het tegenovergestelde wordt beweerd en onderbouwd. Na enig speuren vond ik warempel een journalistieke bijdrage over dit onderwerp, voorzien van reactie van Spotify zelf. Wat blijkt? In weerwil wat Sam Hamadeh van PrivCo denkt over het verdienmodel, zijn de gerapporteerde verliezen voorspeld en ingecalculeerd. Ik vond die Zweden al niet achterlijk en ook hierin zullen ze het gelijk aan hun zijde krijgen.

De enige manier om in dit stadium een zo compleet mogelijke catalogus aan te bieden is door inderdaad vrijwel alle inkomsten door te betalen aan de rechthebbenden. Dat dat in de meeste gevallen platenlabels zijn is helemaal niet vreemd of verdacht; vrijwel alle artiesten geven hun werk uit via een label dat de inkomsten doorbetaalt aan de artiest volgens een verdeling waarvoor die artiest zelluf een overeenkomst heeft afgesloten. In geval van digitale distributie varieert de strijkstok van het label in de praktijk van 10 tot 30%. De makers van muziek houden in de allermeeste gevallen het grotere deel over van de 0,009 dollar/euro per stream. Dat lijkt belachelijk weinig, maar is dat ook zo? Rekenen we dit door naar een landelijk radiostation met 500.000 luisteraars dan komen we op een bedrag van € 4.500. De artiest ontvangt in de praktijk per draaibeurt echter nog niet een duizendste van dat bedrag.

Voor de volhardende lezer (na de break):

Labels en platenmaatschappijen zijn er in alle soorten en maten, van multinationals als Universal en Warner via breed gewaardeerde specialisten als Blue Note tot autonome eigen beheer uitgaves; als je een artikel leest waarin geschreven wordt over ‘de platenlabels’ dan weet je gelijk dat de auteur geen flauw benul heeft. Spotify heeft kunnen starten dankzij ondersteuning door de eerste categorie en is inmiddels ook toegankelijk voor de laatste, iets wat voor geen enkele andere distributievorm opgaat.

Onder de noemer Royalty’s valt een veelheid aan vergoedingen. Aan de basis staat het auteursrecht van het liedje zelf, onvervreemdbaar eigendom van de componist en, indien van toepassing, de tekstdichter; 50/50 split. De maker kan ervoor kiezen om zijn werk bij een uitgever (publisher) onder te brengen, vooral nuttig als je niet zelf je werk ook uitvoert, de verdeling wordt (in Nederland) dan 33/33/33. Aangezien het knap lastig is om zelf bij te houden wie wanneer waar en hoe jouw liedje uitvoert kiezen de meeste artiesten ervoor om hun werk onder te brengen bij een auteursrechtenorganisatie. Dat kan BUMA zijn maar als de maker liever met GEMA, SABAM of helemaal niemand in zee wil dan kan en mag dat.
Volgende stap is de opname van een liedje, de zogenaamde master. Die wordt uitgevoerd en betaald door een partij die daarmee master-owner wordt; van de opname dus, niet van het liedje. In vroeger dagen was het label vaak master-owner, die betaalde de studio, producer, coke/ hoeren en vaak een voorschot aan de artiest. In het platencontract tussen label en artiest werden afspraken gemaakt over de verdeling van de uiteindelijke opbrengsten van de master, de zgn artist-royalties. Tegenwoordig maakt en betaalt  vrijwel elke artiest de master zelf.
Volgende stap: distributie. In geval van Spotify hoef je niets met persers of distributeurs te maken te hebben en kun je je eigen liedje zonder noemenswaardige tussenkomst de wereld in streamen.  Maar die wereld weet niet van jouw bestaan en niemand gaat je in Spotify zelf ooit tegenkomen.  Dus kiezen veel artiesten er toch voor om een partner te zoeken voor distributie en promotie om zodoende de kans te vergroten dat er daadwerkelijk iemand naar hun liedje gaat luisteren.

Schrijven over de ‘fossielen van de muziekindustrie’ sneed in 2007 nog wel hout maar is anno vandaag echt hopeloos achterhaald.

Kevin Parker is een echte ‘loner’. Daar heb je meteen de uitleg voor die op het eerste gezicht wat rare titel van het tweede album van zijn band Tame Impala: Lonerism. Niet voor niets nam hij zijn geweldige debuut Innerspeaker van twee jaar geleden ook al moederziel alleen op, (bijna) alles zelf inspelend in zijn eigen studio. Die ook nog eens in de relatief geïsoleerde Australische stad Perth staat. Parker leek tot nog toe niet veel moeite te hebben met dat einzelgängerschap, met deze isolatie als speling van het lot in plaats van vrijwillige keuze. Sollitude Is Bliss is niet voor niets de verheerlijkende titel van de doorbraaksingle die op Innerspeaker stond. Of rijzen daar toch twijfels op deze nieuwe plaat, met nummers als Why Won’t They Talk To Me en Keep On Lying? Lees de rest van deze review op Kicking The habit

Luister nu de nieuwe Mumford & Sons: babel op Spotify

Het zou waarschijnlijk op zijn plaats zijn om een paar kanttekeningen te plaatsen bij het nieuwe werk van Mumford & Sons. Bijvoorbeeld dat er weinig ontwikkeling waar te nemen is ten opzichte van Sigh No More en of het nou nodig was voor zo’n band om nog een cover op te nemen (“The Boxer” van Simon & Garfunkel). Maar jullie kunnen de pot op. Van mijn kant geen kanttekeningen. Meer van deze recensie op FileUnder.

Volgens deze berichten op Geenstijl en nu.nl: Hier wordt tegengesproken dat Spotify (zoals vaak wordt beweerd) te weinig uitbetaald. Spotify betaalt juist veel uit, alleen waar blijft dat geld uiteindelijk? Volgens Geenstijl weer bij de platenlabels.

De omzet van Spotify groeide van 97 miljoen dollar in 2010 naar 244 miljoen dollar in 2011. Daarvan werd 238 miljoen dollar uitgegeven aan royalty’s. Maar heeft Spotify wel een goed werkend businessmodel? Volgens Privco moet Spotify haar businessmodel aanpassen om winst te gaan maken. Met name frequente gebruikers zouden meer moeten gaan betalen dan de 10 euro per maand die nu wordt gevraagd voor het duurste abonnement.